Colette van der Minne


  • 12
  • 4
  • 6
Colette van der Minne, Owner , posted

Enroll now for the MOOC "Co-creating sustainable cities"

Featured image

On the 11th of October the MOOC (Massive Open Online Course) CO-CREATING SUSTAINABLE CITIES will take place and we are proud to say City-zen’s Virtual Power Plant project will be featured in it!

Learn about the dynamics of co-creation and the key principles of citizen interaction. Sustainability is a result of the interplay between technology, policy and people’s daily lives. Understanding this interplay is essential for creating sustainable cities.

This course forms a part of two educational programme of the Amsterdam Institute for Advanced Metropolitan Solutions (AMS) – AMS Vital and Circular city research themes. It is developed by Wageningen UR and TU Delft, two of the founding universities of AMS Institute, and in cooperation with Tsinghua University.

The course is free and still open for enrollment. Find out more here:!

Colette van der Minne's picture News
Colette van der Minne, Owner , posted

The secret to citizen engagement. Lessons from a Manchester success story.

Featured image

Does your project’s success depend on the involvement of citizens? But are you struggling to interest or motivate them?

In Manchester, Dave Coleman and his team have developed a method with which they have so far managed to excite and engage over 4.000 people about climate change. Not just the usual suspects, but people from all walks of life, such as Somali refugees, unemployed social housing tenants and children.

Curious to know what their secret to success is? Read it here

A few minutes ago we were all nodding our heads in agreement but now everyone in our meeting room fell silent. None of us had an answer to the question that had just been raised: “Involving citizens is important to our project but how do we make it happen?” As the silence continued, I realized: we are all citizens ourselves but as professionals we struggle with how to get ‘them’ on board with ‘us’. How odd…

Citizens never really central and seldom part of project partnership

When I started doing a bit of research on the subject, I found out we were not the only ones having a hard time. Recent research on smart city projects from the University of Amsterdam (UvA) said: “In most smart city definitions, citizens are considered to be the key users and should be the main focal point for the smart city technologies that are being developed. In the projects we evaluated, we rarely found evidence of this. Citizens were never really central and seldom an official part of the project partnership”

I sighed with relief - thank goodness, it’s not just us! Apparently many of us working in energy transition or smart city projects struggle when it comes to engaging citizens.

But off course that wasn’t actually good news. If we want to create change, and have an actual impact, we need people to (want to) join our projects or causes. But how?

Good communication alone is not citizen engagement

For many of us it’s common practice that, after the project is carefully planned and designed, we bring in the creatives and ask them to develop a sticky campaign to arouse citizen enthusiasm and involvement. When this doesn’t get the response we hoped for, we blame the campaign. This, as it turns out, isn’t quite fair (according to the UvA research):

*“Often assumptions were made about what citizens wanted or needed, without being thoroughly verified by consultation with those citizens. Moreover, many mistakes were made in determining the way of involving users in the project.*”

So, as communications expert Alec Walker-Love[1], working extensively on the subject, puts it: “Citizen engagement requires good communication – but good communication alone is not citizen engagement.”

So what is? What is the secret to citizen engagement? The subject started to feel like a mysterious black box to me; what on earth gets citizens going? Or, even better, gets them to stand still and reconsider their thinking or behavior?

Involving over 4.000 ‘unusual suspects’ in climate change

Salvation came unexpectedly. Last March, when visiting Manchester, we had the pleasure of meeting Dave Coleman co-founder and Managing Director of the Carbon Literacy Project (and member of our City-zen Advisory Board). He amazed us. With the Carbon Literacy Project he had so far managed to excite and engage over 4.000 people (!) in and around Manchester about climate change. Not just the usual suspects, but people from all walks of life, such as Somali refugees, unemployed social housing tenants and children. I couldn’t wait to get the inside line from Dave to how this was done. Fortunately he was willing to share it all.

The Carbon Literacy Project emerged from Manchester’s climate change action plan ‘Manchester: A Certain Future’, written in 2009. Next to an ambitious goal for reducing the city’s CO2 emissions, the plan pledged to ‘engage all individuals, neighborhoods and organizations in Manchester in a process of cultural change that embeds ‘low-carbon thinking’ into the lifestyles and operations of the city’. You can’t however expect a process of cultural change to happen if people don’t have enough knowledge or understanding of the carbon impacts of their activities. So one of the objectives of the plan was to make people ‘carbon literate’.

In 2010 Dave and his ‘Cooler Projects’ business partner Phil Korbel, decided to take up the carbon literacy challenge. Because, as Dave put it; “if we want change, we need people to just get it”.

The Carbon Literacy Standard: anything but standard


This was no easy task. The aim, as formulated in the plan, wasn’t to develop some kind of awareness campaign but to offer every citizen within Greater Manchester ‘one days’ worth of learning’ about climate change. Dave and Phil brought together a voluntary 30-person working group, consisting of people drawn from all sectors, to work collectively in developing an approach to engage people. They called it ‘The Carbon Literacy Standard’. Their approach however is anything but ‘standard’. Instead of developing an ‘off-the-shelf’ training course to make people ‘carbon literate’, they decided to create a different kind of program. One that turned out to be very successful because it has adopted a very distinctive (learning) method. A method in which people not only gain knowledge about climate change but actually become involved in the subject and start to care about it.


So what is their method all about? How do they manage to turn those heads around and influence behavior? The answer is both short and simple: by putting those they want to reach at the heart of everything they do. They don’t focus on what they want or think is important but on what is meaningful to others and works for them. Is it that simple? Yes it is. The hard part off course is in actually doing it. And how. Here are three key elements the CLP works by that are universally applicable to every project whose success depends on engaging others:

1. Always speak in terms of the other man’s needs

At the Carbon Literacy Project they focus on what they call ‘local learning’: trying to make whatever you are trying to teach (or tell) as relevant as possible to the person at the other side of the table. “Nobody will show up just to talk about climate change” Dave explains “it all starts with finding common ground. Talk about something they are interested in and show them how climate change is tied up with that.”

Dave illustrates this with an example: How do you reduce the number of FC United fans driving to soccer games? Not by telling them it is better for the environment to take public transport but by talking about things they care about: “take the Metro and everyone can have a beer, you travel together with your mates, you will save a few pounds and you don’t have to worry about finding a parking spot…. “ Or by enhancing their pride of FC United: “our club is doing something about climate change and we are going to do it much better than others.”

Dave emphasizes that is important to “always speak in terms of the other man’s needs” referring to one of the principles from Dale Carnegie’s famous book ‘How to win friends and influence people’. “Ask yourself; what are they interested in right now? And then try to find the overlap. It is all about shaping it into somebody else’s needs or interests.”

Dave’s words remind me of a quote by another bestselling author[2]: “First seek to understand and then to be understood.” If you want to engage people into whatever your cause is, first make an effort to immerse yourself in what is important to them. Only then you will know how to spark their interest. Now of course that isn’t always easy but it will pay off; it will earn you people’s attention and willingness to be involved in your project.

2. Invite those that are essential to your project in from the start

At the Carbon Literacy Project they believe they can’t know what kind of training works best for you, your group, community or organization. What works well in one group or community might fail in another. That’s why they have embraced a concept that Dave calls ‘crowdsourcing the training’. Which means you – the person working to achieve Carbon Literacy in your group - get all the help and input you need, but you customize the training for your group and, whenever possible, deliver it yourself too (more about that in #3). As Dave says: ““We don’t focus on form but on outcome”. They trust that, with the right guidance, these ‘trainers’ will be able to put together a better working training program, fitting the needs and interests of their own group, than CLP would have. And thus creating a better outcome.

In addition, they emphasize the importance of a concept called ‘group enquiry’. This means that during a training you do not tell people what to do differently to reduce their carbon impact but you let the learners, with input of expert knowledge and peer support, jointly find their own answers and devise their own solution. Or as Dave puts it: “We just create the space, provide the necessary knowledge and people find their own way to the answers” This maximizes the participants’ sense of independence, expertise and purpose in responding to climate change and thus will increase ownership and their motivation to act further.


So how does that translate to us working in smart city or energy transition projects? If you want to influence people’s thinking or behavior, do not only immerse yourself in what is important to others but also invite them in from the very start. Don’t try to put it all together by yourself first and then reach out, but work together with those that are essential to your project from the very beginning. You can be the driving force but put your ego aside: be open to unexpected ideas and approaches of others. This will not only create a better outcome but it will also boost enthusiasm and ownership with those that are essential to the success of your project.

3. Focus on a peer-to-peer approach

At the Carbon Literacy Project they believe that “training is most trusted and best delivered by peers”; people who, to the learner, “feel like themselves”. Dave explains: “Information becomes more credible when it is told by peers, by ‘people-like-you’, not some expert talking down. I, for example, wouldn’t be credible to most soccer fans. I simply don’t look and sound the part. It’s better to take somebody they already respect. Someone they share a common background with. Research shows that peers are the most trusted source of information” That’s why Carbon Literacy training is mostly delivered by someone from the group it focuses on.

So, if you want people to be open to your project, work together with a few (respected) members of that specific community. Find likeminded people and involve them as your local ‘ambassadors’ and work together from the start in formulating your message and determining the way of approaching people.

Stating the obvious?

Now to many these three lessons from Manchester might feel like stating the obvious. Nothing new. And you are right. Deep down most of us already know these things. And that’s great. But we don't always do them. Now what it takes is courage. Courage to start putting what we know into practice. And making an effort to really connect. Because, let’s face it, engagement is a two-way activity. And it starts with us.

[1] Alec Walker-Love is co-writer of ‘Report on innovative citizen engagement strategies’.

[2] Stephan Covey - ‘7 habits of highly effective people’

Colette van der Minne's picture #Citizens&Living
Colette van der Minne, Owner , posted

How City-zen benefits Amsterdam's transition to clean energy

Featured image

On the 26th of June 2017 Annelies van der Stoep, City-zen's project leader in Amsterdam, was one of the guests at Dutch radio show BNR Duurzaam (Business News Radio). She talked about how City-zen's projects benefit Amsterdam's transition to clean energy. She illustrated this by explaining how Waternet and Sanquin set up their innovative smart cooling project using cold from the public drinkwater infrastructure to cool the bloodbank's pharmaceutical processes.

Interested to hear what she had to say? Listen to the broadcast here: (from the 11th minute onwards)

Colette van der Minne's picture News
Colette van der Minne, Owner , posted

Going off the grid in Amsterdam. What on earth was student Jan Pel thinking?

Featured image

Producing nearly all your own electricity and heat in the middle of the city. Student Jan decided to go for it. Who is this 25-year-old who has turned his home – a less than 50 m2 apartment in Amsterdam Oud-West - into a small sustainable energy plant? And why on earth did he do it?

**Producing nearly all your own electricity and heat in the middle of the city. Student Jan decided to go for it. Who is this 25-year-old who has turned his home – a less than 50 m2 apartment in Amsterdam Oud-West - into a small sustainable energy plant? And why on earth did he do it?

This is a tripartite series on living off the grid in Amsterdam. Read part 1 about teacher Koos Marinus and his off the grid family home here. And part 2 about designer Frank Hylkema and his off the grid houseboat here.

Part 3: Jan Pel from Amsterdam Oud-West (article in Dutch)**

“Ik maak niet hele bewuste keuzes in het leven. Ik laat me meer leiden door wat er is.” Jan (25) staat op het punt om voor 3 maanden naar Australië te vertrekken, de liefde achterna. Toen hij een tijdje geleden voor zijn studie Wiskunde in Oslo verbleef, ontmoette hij daar de Australische Gina en werd verliefd. Nu heeft hij zijn master afgerond en gaat hij haar opzoeken. Daarna ziet hij wel wat de volgende stap is.

Jan woont sinds kort onder zijn zusje Judith (23) op de vierde verdieping van een pand in Amsterdam Oud-West dat stamt uit 1880. Hoewel zij apart van elkaar wonen, zijn hun twee appartementen toch onlosmakelijk met elkaar verbonden. Broer en zus delen namelijk naast een wasmachine, ook zonnepanelen, een zonneboiler en een warmtepomp. Nadat ze de verdiepingen kochten begin 2015, hebben ze deze helemaal energieneutraal verbouwd. Voor de meeste huiseigenaren is dat een hele bewust keuze maar Jan en Judith is het eigenlijk meer overkomen.

Hier een muurtje, daar een deurtje en klaar

Nadat de koop rond was, nam hun moeder Paulien (54) het voortouw in de verbouwing van de bovenverdiepingen. “Dat ging gewoon zo omdat ik als volwassene nou eenmaal wat meer ervaring heb in dat soort dingen.” Ze schakelde een aannemer in met wie ze ervaring had. Jan vond dat wel best. “Ik was er niet heel bewust mee bezig, dat hele verbouwen. Ik dacht dat gaat gewoon volgens de standaarden. Hier een muurtje, daar een deurtje en klaar.”


Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan

De bouwtekeningen waren gemaakt en de verbouwing was al begonnen, toen de aannemer aan Paulien vroeg of ze weleens hadden overwogen ook een aantal duurzame maatregelen toe te passen in de appartementen. “Ik kon mezelf wel voor mijn hoofd slaan toen hij dat vroeg. Dat ik daar zelf niet op was gekomen. Zo stom vond ik dat!”

Paulien vertelt dat ze opgroeide in een ‘PvdA milieu’. Maatschappelijke betrokkenheid werd haar met de paplepel ingegoten. “Je nuttig maken, dat was belangrijk. In onze kring zaten ook veel milieubewuste mensen. Het was een bekend thema.” Op de middelbare school maakte ze een werkstuk over zonne-energie en tijdens haar studententijd deed ze vrijwilligerswerk voor Milieudefensie. “In onze tijd was het debat rond kernenergie heel erg hot. Het waren onderwerpen die leefden bij mij. En nog steeds. Ik heb bijvoorbeeld een ontzettend hekel aan verspilling. Als een apparaat kapot gaat, kijk ik altijd eerst of het nog gerepareerd kan worden. Ik zou het nooit zomaar meteen weggooien”.

Groene salonsocialisten

Ook voor Jan was het zeker geen onbekend onderwerp “Op de middelbare school had ik de documentaire ‘An inconvenient truth’ gezien. Dat maakte toen veel indruk op ons. Het klimaatprobleem moet gewoon opgelost worden.” Toch had ook hij voor de verbouwing van zijn eigen appartement de link niet gelegd. Lachend zegt Paulien: “Wij zijn dus eigenlijk een soort groene versie van salonsocialisten! Als de aannemer het niet had geopperd, was het gewoon niet gebeurd!”

Een rendement van 700%

Hoewel ze direct enthousiast waren over het voorstel van de aannemer, en hem groen licht gaven om ermee aan de slag te gaan, waren Jan, Judith en Paulien zelf nauwelijks betrokken bij de energie neutrale verbouwing. Alle ideeën werden aangedragen en uitgevoerd door de aannemer en een betrokken energieadviseur. Zij ontfermden zich ook over het aanvragen van de vergunningen en de subsidies.

Achteraf vindt Jan dat eigenlijk wel jammer. Toen de aannemer hem tijdens de verbouwing een keer vertelde dat de warmtepomp een rendement van 700%* heeft, was zijn interesse gewekt. “Ik dacht hoe kan dat nou? Toen wilde ik precies weten hoe het zat. Ik had het eigenlijk wel leuk gevonden om zelf wat meer uit te zoeken en te vergelijken maar toen wisten we er gewoon niet genoeg van. Nu begrijp ik pas hoe die systemen werken en welke keuzes je hebt.” Hij voegt daar aan toe: “Misschien was het wel goed geweest als ik me er wat eerder in was gaan verdiepen. Er zijn wel wat dingen in het ontwerpproces niet zo handig gedaan. We hebben bijvoorbeeld een heel groot buffervat van 500 liter. Die is naast mijn bed terecht gekomen op de plek van mijn ingebouwde klerenkast. Die ben ik nu dus kwijt.”

Groen dak en opvang regenwater

Voor Paulien was de verbouwing best een uitdaging: “We dachten een simpele verbouwing te doen en uiteindelijk duurde het drie kwart jaar. Ook vond ik het lastig dat ik zo weinig technische kennis heb. Ik voelde me af en toe echt een dombo.” Toch zou ze het zo weer doen: “Stel dat ik nu een huis zou moeten gaan verbouwen, dan zou ik zelfs nog verder willen gaan. Met een groen dak bijvoorbeeld en opvang van regenwater voor het doorspoelen van de wc. Dat lijkt me echt hartstikke leuk!” Jan vult direct aan: “Ja inderdaad niet alleen goed maar ook gewoon leuk dat je dat dan allemaal zo zelf weer gebruikt! Het is toch ook echt vet dat je je eigen energie opwekt. En die techniek, ik vind het echt gaaf!”


Ondanks dat de verbouwing een stuk langer duurde dan gepland, is Jan blij met het resultaat: “De stroomrekening is echt heel laag, zo’n €5 per maand. Omdat het zo goed geïsoleerd is, wordt het namelijk nooit echt koud in huis. En koken op inductieplaten is ook gewoon veel makkelijker” Paulien voegt daar aan toe*: “Het is wel een beetje een experiment natuurlijk. Je moet afwachten of die installaties ook zo goed blijven werken in de toekomst maar de zonnepanelen doen het echt heel goed. Die leveren veel op, meer dan verwacht zelfs.”*

Jan en Paulien zijn niet de enigen die geïnspireerd zijn geraakt door de verbouwing. Hans, de eigenaar van de rest van appartementen in het pand en tevens de oom van Jan, is aan de slag gegaan met isolatie. En ook Judith, die er in eerste instantie het minst mee bezig was, heeft de smaak te pakken. Alhoewel haar interesse meer in de duurzame voedingshoek zit. Paulien vertelt dat Judith, nadat zij de documentaire ‘Cowspiracy’ gezien had, om was. “Vroeger deed je haar geen groter plezier met worstjes bij het ontbijt maar dat is nu echt uit den boze”

* Meer weten of hoe dat zit met die 700% rendement waar Jan het over had? Kijk hier

Tip van Jan & Paulien:
• Isoleer je huis, dat levert zoveel op. Een ‘no-brainer’!
• Werk met een aannemer die je echt vertrouwt en kies niet blindelings voor de goedkoopste optie.
• Begin er op tijd mee. Wij konden nog nét aanpassingen doen in de plannen maar als je iets verder bent, is het te laat .

Zelf ook interesse om je huis, boot of appartement energie neutraal te verbouwen? Kijk op: Energiesubsidiewijzer. Daar vind je onder andere de City-zen subsidie waar Jan ook gebruik van maakte.

Foto's: To Huidekoper
Tekst: Colette van der Minne

Colette van der Minne's picture News
Colette van der Minne, Owner , posted

Going off the grid in Amsterdam. What on earth was Frank Hylkema (46) thinking?

Featured image

Producing nearly all your own electricity and heat, in the middle of the city. Koos (teacher, 34 y/o), Frank (designer, 46 y/o) and Jan (student 25 y/o) in Amsterdam have decided to go for it. Who are these ‘Amsterdammers’ who have turned their homes into small sustainable energy plants? And why on earth did they do it? A portrait of three people who went all the way and say they live more comfortable than ever.

Living in the middle of Amsterdam and producing nearly all your own electricity and heat: Koos (teacher, 34 y/o), Frank (designer, 46 y/o) and Jan (student 25 y/o) have decided to go for it. Who are these ‘Amsterdammers’ who have turned their homes into small sustainable energy plants? And why on earth did they do it? A portrait of three people who went all the way and say they live more comfortable than ever.

This is a tripartite series on living off the grid in Amsterdam. Read part 1 with teacher Koos Marinus here and part 3 with Jan Pel here. (article in Dutch)

Part 2: Frank Hylkema from the Amsterdam Houthaven district (article in Dutch)

“Ik wil het gevoel hebben dat ik mijn leven kan vorm geven zoals ik dat zelf wil. Dat gevoel van persoonlijke autonomie, dat is het allerbelangrijkste. Daarom werk ik bijvoorbeeld zelfstandig. Ik wil mijn eigen broek op kunnen houden.” Vrijheid en onafhankelijkheid lopen als een rode draad door Frank ’s leven. Als kind liep hij al niet graag achter de troepen aan. “Toen ik op de middelbare school zat in de jaren ’80 was iedereen kakker. Ik wilde meteen punker worden.”

Het ouderlijk huis in de Achterhoek verliet hij zo snel mogelijk. Hij wilde de wijde wereld in. Dat werd in eerste instantie de kunstacademie in Groningen waar hij grafisch ontwerp en fotografie studeerde. Hij kreeg er verkering met zijn vrouw Marije (44).

Niemand maakt je wat

Tijdens zijn studietijd in Groningen stapte Frank een keer aan boord bij vrienden die op een boot woonden. “Ik wilde daarna nog maar één ding: een eigen schip. Ik vind schepen zo mooi, in lijnvoering, in vorm… En het coolste van op een boot wonen is dat je gewoon baas op eigen schip bent. Niemand maakt je wat.”

Na hun studie verhuisden Frank en Marije naar Amsterdam maar het gewenste leven op het water liet nog even op zich wachten. Omdat ze op reis gingen bijvoorbeeld. Maar ook omdat banken hun vrije bestaan minder konden waarderen. Een hypotheek krijgen was ingewikkeld. Pas toen Frank een paar jaar achter elkaar ‘goede cijfers’ kon laten zien en Marije een vast contract had als hulpverlener, konden ze hun droom waarmaken. “Ik hield al jarenlang de markt in de gaten. Ik wist precies wat er waar vrijkwam in Amsterdam.” In 2007 kochten ze het binnenschip MS Greta met een ligplaats in de Houthavens. Frank en Marije kregen er zonen Kees (8) en Ties (7) en waren gelukkig, ondanks dat het comfort op het oude binnenschip soms te wensen over liet. “Als het regende kwam het via de ramen naar binnen en het was er vaak koud.”

Klaar voor de sloop

“Toen we gingen nadenken over vervangen van de MS Greta, wist ik al gauw, ik wil een zeeschip. Zo mooi met zo’n hoge brug, van dat dikke ijzerwerk en enorm veel ruimte” De zoektocht duurde lang maar uiteindelijk vond hij wat hij zocht: een, van oorsprong Deense, kustvaarder. “Ze lag klaar om gesloopt te worden. Een prachtig schip, heel zwaar gebouwd. Het staalwerk was nog goed. We hebben alles eruit gesloopt. Vanaf een lege huls zijn we gaan bouwen. Je kan het dan zo inrichten als je zelf belangrijk vindt. Dat is te gek. Ik weet heel goed wat ik wil. We hebben het allemaal min of meer zelf ontworpen.”

Smerige teer bende

Het wonen op het water maakte hen niet alleen bewuster van de natuur maar ook van het idee dat dingen ‘op’ kunnen. “In het vorige schip stookten we op diesel en hadden we een brandstoftank voor 1000 liter aan boord en daar moet je een hele tijd mee doen. Als het op is, is het op. Hetzelfde geldt voor water. Eens in de zoveel tijd wordt er 4 kuub water aan boord gepompt. Dan word je zuinig hoor.” Ze wilden vooral graag van de diesel af. "Als die brander wordt schoongemaakt, zo’n paar keer per jaar, zie je pas echt wat voor smerige teer bende het eigenlijk is. De man die dat doet, komt met een masker op want het is hartstikke kankerverwekkend. Echt vies. En het rendement is ook nog eens laag. Waarom zou je eigenlijk nog gebruik maken van fossiele brandstoffen als er goede alternatieven zijn?”

Allemaal maatwerk

Met de verbouwing van het nieuwe schip besloten ze het zo duurzaam mogelijk aan te pakken. Geen gemakkelijke opgave. Samen met de scheepsbouwer, leverancier en installateur gingen ze om de tafel om een plan te maken. “Het is allemaal maatwerk. Je moet aan de slag met een stalen bak die in het water ligt. Dat is heel anders dan een goed geïsoleerd nieuwbouwhuis met spouwmuren. De truc is een bouwer te vinden die daarvoor open staat” Frank straalt als hij erover vertelt. “Je moet helemaal uitvogelen hoe je het optimale eruit haalt. Alles moet met elkaar samenwerken en op elkaar afgestemd zijn. Er zit echt veel denkwerk in hoor. Ik heb héél veel mensen gesproken en advies gevraagd. Van patrijspoorten tot isolatie. Maar dat is een groot deel van de lol. Het is natuurlijk gewoon te gek om te doen.”

Hoewel hij zoon is van een technisch ingenieur, had Frank voor de verbouwing nooit heel veel interesse in techniek. “Het heeft soms een beetje een suffig imago ofzo. Tot je je realiseert hoe innovatief en bijzonder het eigenlijk is. Dat iemand al die dingen gewoon bedacht heeft. Zo’n warmtepomp die wij hebben voor de verwarming. Op magische wijze kan je gebruik maken van wat er hier om ons heen gewoon is. Het lijkt wel tovenarij.” De planning is om komend voorjaar de zonnepanelen te leggen. Zodra die er zijn, hoeven Frank en Marije geen gebruik meer te maken van walstroom en zijn ze definitief onafhankelijk.

Liever fijn wonen dan extra nullen op mijn bankrekening

De verbouwing verliep soepel. Frank kijkt er tevreden op terug en is ontzettend blij met het eindresultaat. “Het is allemaal zo heerlijk luxe nu. We moeten er zelf ook nog aan wennen. We voelen ons de koning te rijk. Maar ik heb makkelijk praten hoor. Wij konden dit financieel zo doen. De juiste mensen vanaf het begin erbij betrekken. Als je een klein budget hebt, kies je hier misschien niet voor. Er zit bij ons veel spaargeld in.”

Frank ziet de boot als zijn pensioen. “Ik ben zelfstandig dus ik moet iets doen. Ik wil dat geld niet op de bank hebben staan. En beleggen, daar ben ik niet goed in. Het is een bewuste keuze het in ons huis te steken. Behalve dat ik het een veilige belegging vindt, levert het ons 30 jaar woongenot op. Mijn gezin en ik leven nu. Ik wil liever fijn wonen dan die extra nullen op mijn bankrekening. Het enige treurige van die gedachte is dat we van het schip af moeten als we ons pensioen willen verzilveren…. Eigenlijk wil ik hier nooit meer weg”

Tip van Frank:
Zet vanaf het allerprilste begin de juiste mensen – bouwer, installateur en leverancier – bij elkaar aan tafel en maak samen een integraal plan. Echt energiezuinig verbouwen werkt alleen als alles optimaal op elkaar afgestemd is.

Zelf interesse om je huis, boot of appartement energie neutraal te verbouwen? Kijk op: Energiesubsidiewijzer. Daar vind je onder andere de City-zen subsidie waar Frank ook gebruik van maakte.

Foto's: To Huidekoper

Tekst: Colette van der Minne

Colette van der Minne's picture News
Colette van der Minne, Owner , posted

City-zen: Vehicle2Grid

Featured image

Vehicle2Grid technology stands for the possibility to use the battery of an electric vehicle to charge at times when there is congestion in the grid and to feed the electricity back to the grid at a later stage.

City-zen was an international consortium, a program stimulating learning-by-doing in Grenoble and Amsterdam between March 2014 and November 2019. The results can be found in a booklet or in detailed reports.

Smart Stories

Check the article about Vehicle to Grid featured in our online magazine 'Smart Stories':

Colette van der Minne's picture #Energy